Posts


Showing posts with the label Nephew

ကလေးမဟုတ်တော့တဲ့ တူကြီး

ဒီနေ့ ကျနော့်တူနဲ့ မနက်စာ အတူတူစားဖြစ်တယ်။ သူ့ကို ကုန်ခဲ့တဲ့ သုံးလလောက်က နောက်ဆုံး တွေ့ခဲ့တာဖြစ်မယ်။ နိုင်ငံရေးစာပေတွေ စိတ်ဝင်စားလာတာ သတိထားမိတယ်။ Che Guevara အကြောင်း ဆွေးနွေးချင်လာပြီး၊ Gandhi ကိုအားကျ၊ သဘောကျနေတဲ့ အကြောင်းတွေ သူ့ဆီကကြားလာရတယ်။ တာဝန်ယူမှု၊ တာဝန်ခံမှု စတဲ့ စကားလုံးကြီးတွေ သုံးလာတာလည်း သတိထားမိတယ်။ ရသစာပေတွေ ဖတ်ရတာလည်း ကြိုက်ပြန်တယ်တဲ့။ နန်းကြီးသုပ် ကြိုက်တာတော့ မပြောင်းလဲသေးဘူး။ နောက်တစ်ခါ ပြန်တွေရင် ကျနော်ကို့ George Orwell ရဲ့ Animal Farm (ခြေလေးချောင်း တော်လှန်ရေး) အကြောင်းတွေ ပြောမလား၊

မင်းအပြုံးတွေ မတွေ့ရတာကြာပြီ

မတွေ့ဖြစ်တာကြာပြီးတဲ့နောက် ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ထူးထူးဆန်းဆန်း ကျနော့်တူကို အိမ်မက် မက်တယ်။ မနက်အရုဏ်မတက်ခင် အချိန်မှာ မက်တဲ့အိမ်မက်ပဲ။ ဆောင်းတွင်းအိမ်မက် ကတောက်ကတက်လို့ ဆိုကြတယ် မဟုတ်လား။ သောချာတာကတော့ ကျနော် သူ့ကိုစိတ်စွဲပြီး အိမ်ပျော်သွားလို့ သူ့အကြောင်း အိမ်မက် မက်တာလို့ပဲထင်တယ်။ နေမကောင်းဘူးလို့ သိရတော့ စိုးရိမ်ပှုပန်မိတာ အမှန်ပဲ။ ကျနော့်ကို စိတ်ဆိုးနေလို့ စကားမပြောတာတဲ့။ သူပြောနေတုန်း အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ သူ့ရဲ့မျက်နှာကိုပဲ ကြည့်နေမိတယ်။ ဖြေရှင်းချက်တွေ သူ့ကိုမပေးမိသလို မေးခွန်းတွေလည်း ပြန်မမေးမိဘူး။ ကျောင်းဝင်ခွင့်အတွက်ဆိုပြီး မကြာသေးခင်က

ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု

Yesterday, my 14-year-old nephew texted me that he would be joining a benevolent community organisation and travelling tomorrow to NPD, the capital, to help the flood victims, without me or his Dad accompanied. As much as I am proud of him for stepping up and wanting to help those in need, I can't help but worry about him. Today, I find myself constantly thinking about all the possible dangers: what if... and what if. I know that I can't always protect him but I hope he would be careful and stay away from anything risky, and those accompanying

ကျနော့်တူ နဲ့ iPod

These days, I find myself looking forward to spending time with my nephew. I meet him once a week, specifically on Saturdays. I teach him English, a subject that he shows a keen interest. It will be a matter of time before I end up teaching him Mathematics as well. He is an average student at school, but I am happy as long as he manages to pass his subjects. I do not force him to study hard because I believe that real-life education is far more valuable than what is being taught in schools, especially in Burmese schools.  A week ago, he surprised me with a peculiar request. I do not know how but he learnt the existence

တူငယ်လေးသို့ ပေးစာ

Mon petit Minty Je ne dors pas mon petit. Je lance des flèches dans la nuit mon petit. J’attends mon petit. Je pense mon petit. Je ne ferme pas les yeux mon petit. J’appelle mon petit. Je ne dors pas mon petit.