စိတ်ထဲရှိသမျှ

လီလီရေ မင်္ဂလာရှိတဲ့ မြန်မာနှစ်သစ်ကာလကစပြီး အခက်အခဲ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကနေ လွတ်မြောက်ပြီး စိတ်ကျမ်းမာ၊ ကိုယ်ကျမ်းမာနဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေ အမြန်ဆုံးပြည့်ဝပါစေလို့ ဆုမွန်ကောင်းတောင်းရင်း ဒီစာကိုရေးလိုက်ပါတယ်။ လီလီကို ပြောရဦးမယ်။ ကျနော်တော် ဘဝမှာ ပထမဦးဆုံး အကြိမ် သင်္ကြန် ပိတ်ရက်ရှည်မှာ ၁၀ ရက် တရားစခန်းဝင်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဟိုအရင်နှစ်တွေကလည်း တရားထိုင်ကြည့်ချင်တဲ့ ဆန္ဒတွေရှိခဲ့ပေမယ့် မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ဘူးဗျာ။ ဒီနှစ် တရားထိုင်ဖို့ အကြောင်းဖန်လာတာကလဲ တကယ်ကိုအံဩစရာပါပဲ။ လီလီ ခံစားဖူးလားဗျာ။ တခါတလေ ကိုယ်လုပ်ဖြစ်တဲ့ အရာတွေဟာ အင်အားထည့်ပြီး

မမီယန်မာလို “ခွဆန်” လား၊ “ခွဆွန့်” လားဆိုပြီး အမြဲတမ်း အငြင်းပွားစရာ ဖြစ်နေတဲ့ ပေါင်မုန့်တစ်မျိုးရှိတယ်။ “ခရုပတ်” လို့ မမီယန်မာမူပြုထားကြပေမဲ့ အဲ့ဒီနာမည်ကို တကယ်အသုံးပြုနေတဲ့သူကိုတော့ ကျနော့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မတွေ့မိသေးဘူး။ အားလုံးနီးပါးကတော့ အခုအချိန်အထိ ကိုယ်သဘောကျတဲ့အသံနဲ့ပဲ ခေါ်နေကြတာပါပဲ။ မီယန်မာပြည်မှာ bakery ယဉ်ကျေးမှု ဘယ်အချိန်ကစပြီး ပေါ်ပြူလာဖြစ်လာလဲဆိုတာကို ကျနော် မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ “ခွဇမ်း” (မီယန်မာလို ငပိသံနဲ့ ပိပိသသ ထွက်ဆိုကြတာမျိုး) ကိုတော့ မြို့ကြီးတွေမှာရှိတဲ့ bakery နဲ့ café ဆိုင်တော်တော်များများမှာ လွယ်လင့်တကူ ဝယ်စားလို့ရတာကိုတော့ သေချာသိတယ်။

I dreamt of her the other day. She has not lost her grace and beauty. I was surprised, but also extermely pleased. It has been 5 years. I wonder how she is doing. I do hope and pray that she is in good health. It is funny, when you think about it, that we never once bumped into each other in the past, even though we lived in the same country. Exactly two weeks ago, I learnt that she had grown fond of reading poems. She admitted that a lack of time had pushed her towards short essays and poetry, especially poems, which she enjoys most for how they open imaginary doors

၁။ ကျနော့်နာမည်က လူမော်။ အပြည့်အစုံ မိတ်ဆက်ပေးရရင် အသက်လေးဆယ်ကျော် လူပျိုကြီး ဦးလူမော် ဆိုပါတော့။ အိမ်ထောင်မပြုချင်လို့ လူပျိုကြီး လုပ်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူးဗျို့။ ကံမစပ်သေးလို့ ဆိုကြပါစို့။ အဲ… ကံဆိုလို ပြောရဦးမယ်။ ကောင်းသောကံဗျ။ ကျနော်တို့တိုက်ကို ပြောင်းလာတာ မကြာသေးတဲ့ အပျိုကြီးတစ်ယောက်နဲ့ အရမ်းတွေ အဆင်ပြေ နေတယ်။ အပျိုကြီးက တော်တော်လှတယ်ဗျ။ ယဉ်တယ်။ သိပ်မွေ့တယ်။ စသိတဲ့နေ့ ကတည်းက သူ့အိမ်ကို ကျနော် လူပျိုလှည့်နေတာ။ တွေ့ရင်တော့ နှစ်ယောက်အတူ ငယ်ပေါင်းတွေလို့ စကားတွေ ပြော၊ ဆို၊ ငြင်းခုန် ကြတာပဲ။ သူလည်း စာဖတ်တယ်လေ။

မြသန်းတင့်ရဲ့ “ဓါးတောင်ကို ကျော်၍ မီးပင်လယ်ကို ဖြတ်” စာအုပ်ခေါင်းစဉ်နဲ့ ရင်းနှီးနေတာ တော်တော်ကြာပြီ။ အင်းဝစာအုပ်တိုက် ရောက်တိုင်း ဟိုဟို၊ ဒီဒီ ကြည့်ပြီဆိုရင် ဒီစာအုပ်နဲ့ အမြဲတိုးလေ့ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါမှ flip through the pages မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ခေါင်းစဉ်ကြောင့်လည်းပါတယ်။ ဓါးတောင်ကိုလည်းကျော်၊ မီးပင်လယ်ကိုလည်း ဖြတ်… ဟာ ဘာတွေလဲပေါ့။ မြန်မာစာပေတွေနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူ၊ မြန်မာစာပေတွေဖတ်ပြီး ကြီးလာတဲ့သူတွေ အတွက် ဒီစာအုပ်ပေါ်မှာထားတဲ့ ကျနော့်ရဲ့ impression တွေဟာ ဟာသကောင်းတစ်ခုလို့ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ Self-help စာပေတွေ မကြိုက်ဘူး။ ဖတ်လေ့လည်း မရှိဘူး။

ဒီနေ့ shuttlecocks ဝယ်ဖို့လိုလို့ စာကြည့်တိုက်ကနေ စောစောထွက်ခဲ့တယ်။ ဝယ်ပြီးနောက် အချိန်လည်း ကျန်နေသေးတာကြောင့် ပန်းဆိုတန်းလမ်းမပေါ်မှာရှိတဲ့ အင်းဝစာအုပ်တိုက် ကိုသွားပြီး စာအုပ်တွေ မွေနှောက်၊ အချိန်ဖြုန်းရင်း ဦးတင်ဦးရဲ့ ပစ်တိုင်းထောင်စိတ်မွေး တည့်တည့်တွေး ကိုဝယ်မိတယ်။ ဒီစာအုပ်က၂၀၁၀ ဝန်းကျင်မှာ မဂ္ဂဇင်းတိုက်တွေကို ပို့ပေးထားတဲ့ ဆောင်းပါးတွေကို စုစည်းပြီး ထုတ်ထားတာ။ ဦးတင်ဦး ဆိုတာဟာလည်း ကျနော်တို့ သိတဲ့ ဦးတင်ဦးပါပဲ။ သိုပေမယ့် သူ့နာမည်နောက်က ကွင်းထဲမှာ ကျုုရှင်လို့ ရေးထားတာကို ကြည့်ပြီး ဘာကြောင့်လည်းဆိုတာသိချင်မိ

I have seen a whale only once. That was years ago in New Zealand. I had paid to see it, a sperm whale. I never saw its entire body, it was just the part that surfaced briefly before the dive. Despite feeling miserably seasick, I tried my best to capture the moment on my phone when our guide whispered that it was about to descend. I managed to record it: the tail lifting, arching gracefully, before disappearing into the vast ocean depths. When we finally returned to shore, I sat on the beach until the dizziness eased, and later sketched the whale’s tail in my journal. That remains

A LITTLE RUDENESS AND DISRESPECT CAN ELEVATE A MEANINGLESS INTERACTION TO A BATTLE OF WILLS AND ADD DRAMA TO AN OTHERWISE DULL DAY Even a small amount of rudeness or disrespect can change a simple, unimportant conversation into a conflict of egos (a “battle of wills”). This conflict can create tension and excitement, making an ordinary, boring day feel more dramatic. So, in short: It’s saying that

It was after six, late in the evening. I looked up at the sky and noticed a wisp of cloud drifting above. The sun had set, and the moon was already out, mingling with a ghostly wisp of cloud and slipping behind it. I walked wearily back home, feeling depressed, hopeless, and confused. As I walked, I couldn’t shake the weight of my thoughts. I had to make a change in my life. I had to leave this bloody country. There was no future here. This place could end up like Syria or any number of failed states. I was down, down to the bottom of the deepest ocean. I wanted a drink.