စိတ်ထဲရှိသမျှ

I dreamt of her the other day. She has not lost her grace and beauty. I was surprised, but also extermely pleased. It has been 5 years. I wonder how she is doing. I do hope and pray that she is in good health. It is funny, when you think about it, that we never once bumped into each other in the past, even though we lived in the same country. Exactly two weeks ago, I learnt that she had grown fond of reading poems. She admitted that a lack of time had pushed her towards short essays and poetry, especially poems, which she enjoys most for how they open imaginary doors

မြသန်းတင့်ရဲ့ “ဓါးတောင်ကို ကျော်၍ မီးပင်လယ်ကို ဖြတ်” စာအုပ်ခေါင်းစဉ်နဲ့ ရင်းနှီးနေတာ တော်တော်ကြာပြီ။ အင်းဝစာအုပ်တိုက် ရောက်တိုင်း ဟိုဟို၊ ဒီဒီ ကြည့်ပြီဆိုရင် ဒီစာအုပ်နဲ့ အမြဲတိုးလေ့ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါမှ flip through the pages မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ခေါင်းစဉ်ကြောင့်လည်းပါတယ်။ ဓါးတောင်ကိုလည်းကျော်၊ မီးပင်လယ်ကိုလည်း ဖြတ်… ဟာ ဘာတွေလဲပေါ့။ မြန်မာစာပေတွေနဲ့ ရင်းနှီးတဲ့သူ၊ မြန်မာစာပေတွေဖတ်ပြီး ကြီးလာတဲ့သူတွေ အတွက် ဒီစာအုပ်ပေါ်မှာထားတဲ့ ကျနော့်ရဲ့ impression တွေဟာ ဟာသကောင်းတစ်ခုလို့ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်။ Self-help စာပေတွေ မကြိုက်ဘူး။ ဖတ်လေ့လည်း မရှိဘူး။

ဒီနေ့ shuttlecocks ဝယ်ဖို့လိုလို့ စာကြည့်တိုက်ကနေ စောစောထွက်ခဲ့တယ်။ ဝယ်ပြီးနောက် အချိန်လည်း ကျန်နေသေးတာကြောင့် ပန်းဆိုတန်းလမ်းမပေါ်မှာရှိတဲ့ အင်းဝစာအုပ်တိုက် ကိုသွားပြီး စာအုပ်တွေ မွေနှောက်၊ အချိန်ဖြုန်းရင်း ဦးတင်ဦးရဲ့ ပစ်တိုင်းထောင်စိတ်မွေး တည့်တည့်တွေး ကိုဝယ်မိတယ်။ ဒီစာအုပ်က၂၀၁၀ ဝန်းကျင်မှာ မဂ္ဂဇင်းတိုက်တွေကို ပို့ပေးထားတဲ့ ဆောင်းပါးတွေကို စုစည်းပြီး ထုတ်ထားတာ။ ဦးတင်ဦး ဆိုတာဟာလည်း ကျနော်တို့ သိတဲ့ ဦးတင်ဦးပါပဲ။ သိုပေမယ့် သူ့နာမည်နောက်က ကွင်းထဲမှာ ကျုုရှင်လို့ ရေးထားတာကို ကြည့်ပြီး ဘာကြောင့်လည်းဆိုတာသိချင်မိ

I have seen a whale only once. That was years ago in New Zealand. I had paid to see it, a sperm whale. I never saw its entire body, it was just the part that surfaced briefly before the dive. Despite feeling miserably seasick, I tried my best to capture the moment on my phone when our guide whispered that it was about to descend. I managed to record it: the tail lifting, arching gracefully, before disappearing into the vast ocean depths. When we finally returned to shore, I sat on the beach until the dizziness eased, and later sketched the whale’s tail in my journal. That remains

A LITTLE RUDENESS AND DISRESPECT CAN ELEVATE A MEANINGLESS INTERACTION TO A BATTLE OF WILLS AND ADD DRAMA TO AN OTHERWISE DULL DAY Even a small amount of rudeness or disrespect can change a simple, unimportant conversation into a conflict of egos (a “battle of wills”). This conflict can create tension and excitement, making an ordinary, boring day feel more dramatic. So, in short: It’s saying that

It was after six, late in the evening. I looked up at the sky and noticed a wisp of cloud drifting above. The sun had set, and the moon was already out, mingling with a ghostly wisp of cloud and slipping behind it. I walked wearily back home, feeling depressed, hopeless, and confused. As I walked, I couldn’t shake the weight of my thoughts. I had to make a change in my life. I had to leave this bloody country. There was no future here. This place could end up like Syria or any number of failed states. I was down, down to the bottom of the deepest ocean. I wanted a drink.

၂၀၀၉ ခုနှစ်ကစပြီး တောက်လျှောက် သုံးလာတဲ့ Facebook Account ဟာ “ဝေလငါးကြီးပဲ ဖြစ်ချင်တော့တယ်ဗျာ” လို့ လူတွေကို ပြောနေခဲ့တဲ့ နေ့မှာ locked ကျသွားတယ်။ အကြောင်းရင်းကလည်း ရှင်းပါတယ်။ Free VPN နဲ့ login တွေ ဝင်နေခဲ့တဲ့အတွက် location တွေဟာ မတူညီနိုင်ဘူးလေ။ Facebook Team က “due to unusual activities on your account and for security reasons” လို့ ပြောတယ်။ Account ကို unlock လုပ်ဖို့ သူတို့ပေးထားတဲ့ နည်းလမ်းက အရင်သုံးခဲ့တဲ့ phone သို့မဟုတ် computer နဲ့ ပြန်ဝင်ဖို့ပါ။ ကျွန်တော်လည်း the same computer နဲ့ browser ကို သုံးပြီး ပြန် login ဝင်တာပဲ။

I dreamt of Mikey last night. It seemed we were somewhere across the country, either in a liberated zone or on a battlefield. It was nighttime and we were in a building that appeared to be a massive warehouse with a thatched roof and some bamboo walls but it protected us from neither wind nor rain. There were many of us resting, each in our own mosquito net. I shared one with Mikey and lay next to him. I could feel the hardness of the ground and the dampness of the wet grass. Mikey was explaining to

By the time I found out that wearing red clothes today should be avoided, I was in a classroom, wearing a bright red football jersey both the inside and outside of which are red, so turning it inside out wasn’t an option either. Even the raincoat I have got is half red. The craziness did not stop with the red jersey and raincoat. The handle grips of my bicycle are red too. I was in a place where military personnel were swarmed and highly active. I thought I was doomed and couldn’t stop thinking about how to make it back home. The colour definition, or let's say symbolism,

For the first time in two weeks I felt like my prayer had finally been answered. I usually hate getting out of bed early in the morning, especially when it is raining. But today I had the pleasure of staying in bed for as long as I wanted. I took this rare opportunity with a cup of hot coffee, stayed under my blanket, and listened to the raindrops falling outside. It was a truly cozy feeling. And since the Buddhist Lent has started, I can only teach my nephew on Sundays, so today I had quite a bit of free time. I spent half of the day in bed, surfing the web, watching a few comedy clips on social media and YouTube. I also downloaded

ကုန်လွန်ခဲ့တဲ့ 2009s နောက်ပိုင်းမှာ ကျနော်တို့ ဆယ်ကျော်သက်တွေအတွက် pen friends ထားတယ် ဆိုတာဟာ တစ်ခေတ်တစ်ခါရဲ့ trend တစ်ခုအဖြစ် ရှိခဲ့တယ်။ ကျနော်ရဲ့ pen friend ကတော့ Philippines ကပဲ။ သူက ကျနော်ထက် နှစ်နှစ်လောက် ငယ်မယ်။ ကျနော်တို့ email တွေအရှည်ကြီးရေးကြတယ်။ ပြောတဲ့အကြောင်းအရာတွေကတော့ အစုံပဲ — နေ့စဉ်ဘဝတွေအကြောင်း၊ သီချင်းနဲ့ပတ်သက်တဲ့အကြောင်း၊ ပွဲတော်ရက်တွေ၊ ကြည့်ဖြစ်တဲ့ရုပ်ရှင်တွေ၊ ဖတ်ဖြစ်တဲ့စာအုပ်တွေ စတဲ့ အကြောင်းအရာတွေပေါ့။ မိုးရာသီနေ့တစ်နေ့မှာ ကျနော် နာမည်လိပ်စာမူထားတဲ့ delivery တစ်ခုရောက်လာတယ် — DHL နဲ့ပို့

I woke up this morning with nostalgic feelings. I had a dream about my brother, whom I haven’t seen for almost 2 years. In the dream, I was visiting him in his room, but it looked completely different. It was more like a bamboo hut now and he was sharing it with a few people there. He looked fit and fine. I don’t even remember whether I was happy to see him or not, but we exchanged updates about our lives. Then I woke up. I missed him so much that I even texted him on Messenger, even though I knew I probably wouldn’t get a reply. In the morning, I did my laundry

Shared below is the “Denken an den Freund bei Nacht” by Hermann Hesse (Suhrkamp Verlag, Berlin, 1953), written back in September 1914. Today I'd like to dedicate this peom in honour of my friend’s memory, who passed away two years ago today, as it resonates with themes of friendship, longing, and the sorrow of parting. I have also shared the English translation by James Wright (Jonathan Cape, London, 1977), for those of us who do not speak German. Denken an den Freund bei Nacht Früh kommt in diesembösen Jahr der Herbst. Ich geh bei Nacht im Feld,

အသက်ကြီးလာလေလေ နှစ်တွေကုန်တာမြန်လေလေ ဆိုတာဟုတ်တယ်။ ၂၀၂၅ ကို welcomed ခဲ့တာ recently လို့ထင်ရပေမဲ့ နောက်လဆိုရင် half of the year is already to be gone မဟုတ်လား။ ၂၀၂၅ မှာ Russian နဲ့ German classic literature စာအုပ်ဖတ်တွေ များများဖတ်မယ်လို့ planned ထားခဲ့ပေမဲ့ အခု ၅လကျော်လာပြီ “what is to be done” စာအုပ်မပြီးသေးဘူး။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကတော့ still fucked up နေတုန်း။ တချို့ရက်တွေမှာ ၄ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်လို့ မကျေနပ်တာတွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခြေဆောင့်ပြီး အော်ဟစ်၊ ပြောဆို ငိုလိုက်ချင်တယ်။ တချို့ရက်တွေတော့ fuck this, fuck that, fuck all ဆိုပြီး

Portrait Bernard Noël- 1930 où est la lettre? cette question vient d’un mourant puis il se tait tant qu’un homme vit il n’a pas besoin de compter sa langue quand un homme meurt il doit rendre son alphabet de chaque mort nous attendons le secret de la vie le dernier souffle emporte la lettre manquante elle s’envole derrière le visage elle se cache au milieu du nom

You smiled today. Not any smile but one of which I had never seen before. It was natural, filled with joy, and impossible for you to hide. Two days ago, you told me that you were looking for a specific book. I was glad that you had made reading a part of your habit. Then you told me the book was not for you. It was for your girlfriend. You wanted to buy her, Smile As They Bow by Nu Nu Ye (Inwa), the Burmese version. I told you a bit about the book, how difficult it is to find, and how it was banned within the country once. You listened without questions.

Where you live dictates how you live and how you think, whether you like it or not. Your country influences your outlook, your opportunities, and even how you interact with others, including your neighbouring countries. The customs, the politics, the food, the beliefs, and the media subconsciously program your brain to focus on them whether you’re aware of it or not. The best way to change your life is, of course, to change your environment: ideally, your physical location. To be precise, to leave your country and change the people you hang out

ရောက်ရာအရပ်မှာ အလိုက်သင့် ပြောင်းလဲ နေထိုင်ခြင်းဟာ မင်္ဂလာတစ်ပါးဖြစ်တယ်လို့ဆိုကြတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ရောမရောက် ရောမလိုကျင့် ဆိုတဲ့ စကားပုံတွေ ဖြစ်ပေါ် လာတာ မဟုတ်လား။ အနောက်တိုင်း ယဉ်ကျေးမှုကို အထင်ကြီးတဲ့ အရှေ့တိုင်းသားတွေကို coconut လို့ ရိုင်းပျစွာ ခေါ်လေ့ရှိတယ်။ coconut ရဲ့ outer shell မာလာခွံဟာ အညိုရောင်ရှိပြီး၊ အတွင်းအသား coconut meat ဟာ အဖြူ ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ အနောက်တိုင်းယဉ်ကျေးမှု၊ အထူးသဖြင့် ဗြိတိလျှယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ကြီးပြင်းပြီး၊ ဗြိတိလျှယဉ်ကျေးမှုကို အထင်ကြီးပြီး၊ ယခုအချိန်အထိ ဗြိတိလျှယဉ်ကျေးမှု အတိုင်း ပြုမူ၊ နေထိုင်၊ ကျင့်သုံးနေတဲ့

When she called me, I was sipping sweet Burmese tea and reading a book which I had bought last week, a collection of short stories set during the Japanese occupation. Outside, the dark clouds were forming, and soon the drizzle began, accompanied by a playful wind that shook the mango tree. Young buds and baby mangoes fell hard onto an old tin roof above me, making a loud rattling sound. I pressed my phone hard against my ear and tried to keep up with her over the rain and traffic noise. She was telling me about a dream,

I juggled multiple Burmese political books last year, and this was the only non-political book I read, and I loved it. The book tells the story of a teenage boy, 14 years old, growing up in 1930s Japan, and his uncle, who cares for his nephew and offers him advice—loads of it, most particularly in Japanese ways. In addition to the story, it educates the readers not only on art, science, language, history, politics, and philosophy but also teaches a powerful message on the value of thinking for oneself and standing up for others during troubled times.